Helaas geeft de titel van deze artikelen natuurlijk al het einde van het verhaal weer, maar er zijn echter nog een aantal details die zeker de moeite waard zijn om hier te vertellen. We hebben het in eerder artikel gehad over het tumultueuze bestaan van de grote Italiaanse schilder Caravaggio. Zo kwamen we te weten dat, alhoewel hij in de herinnering voortleeft als een grote kunstenaar, zijn donkere kant vaak niet aan bod komt. Hij had zo z’n slechte buien en mocht graag diep in de fles kijken en op de vuist gaan, helaas pakte dat laatste op een dag verkeerd uit en kwam er iemand om het leven.
Hierdoor heeft Caravaggio de laatste jaren van zijn leven op de vlucht door moeten brengen.
Hierdoor heeft Caravaggio de laatste jaren van zijn leven op de vlucht door moeten brengen.
In dit laatste artikel over Caravaggio, gaan we in op zijn laatste dagen en hoe hij aan z’n einde kwam op een strand in Toscane.
Je zou toch denken dat als je een moord hebt gepleegd, je je zo stil en onzichtbaar mogelijk wil houden, zodat niemand je opmerkt. Caravaggio had daar andere ideeën over. In 1608, twee jaar naar het vermoorden van de Romeinse pooier Ranuccio Tomassoni, en twee jaar op de vlucht zijn, raakte hij nogmaals betrokken bij een schermutseling. In juli van dat jaar, viel hij Fra Giovanni Rodomonte Roero aan, een van de hoogste ridders van de Orde van St. John op Malta.
Hij bleek echter weer het geluk aan zijn zijde te hebben en alhoewel Caravaggio werd gearresteerd en gevangen genomen, kreeg hij het voor elkaar om in augustus van datzelfde jaar te ontsnappen. Helaas eindigde zijn geluk daar, Roero wilde het namelijk niet laten gaan en wilde hem koste wat kost pakken en wraak nemen. In 1609 volgde hij Caravaggio naar Napels en viel de schilder aan buiten een taveerne, zijn gezicht flink toetakelende. Maar Caravaggio liet zich niet kennen en ging weer verder en produceerde zelfs nog meer werken, alhoewel hij minder goed kon zien, en dit is zichtbaar in zijn techniek en gebruik van de kwasten.
Hij hoopte waarschijnlijk dat het geluk nog even aan zijn zijde zou blijven en besloot om contact te leggen met de paus, die de macht had om hem te vergeven. Vermoedelijk dacht hij dat zijn vrienden bezig waren om zijn vergiffenis te bewerkstelligen en zodoende trok Caravaggio weer terug naar Rome in 1610. Helaas werd hij, bij vertrek uit Napels, gearresteerd in Palo, nadat de boot waarop hij zat daar een stop maakte. Nogmaals wist hij te ontsnappen en zette zijn reis voort, uiteindelijk arriveerde hij in Port’Ercole. Echter, in een grote anticlimax van het verhaal, zou hij een griep hebben opgelopen en overleed hij een paar dagen later, op 18 juli 1610, op het strand van Feniglia.
Nogal een macaber verhaal misschien, maar zeer fascinerend en beslist nog een reden des te meer voor Caravaggio enthousiastelingen om een vakantiewoning aan de Toscaanse kust te vinden en het met eigen ogen te aanschouwen.
Je zou toch denken dat als je een moord hebt gepleegd, je je zo stil en onzichtbaar mogelijk wil houden, zodat niemand je opmerkt. Caravaggio had daar andere ideeën over. In 1608, twee jaar naar het vermoorden van de Romeinse pooier Ranuccio Tomassoni, en twee jaar op de vlucht zijn, raakte hij nogmaals betrokken bij een schermutseling. In juli van dat jaar, viel hij Fra Giovanni Rodomonte Roero aan, een van de hoogste ridders van de Orde van St. John op Malta.
Hij bleek echter weer het geluk aan zijn zijde te hebben en alhoewel Caravaggio werd gearresteerd en gevangen genomen, kreeg hij het voor elkaar om in augustus van datzelfde jaar te ontsnappen. Helaas eindigde zijn geluk daar, Roero wilde het namelijk niet laten gaan en wilde hem koste wat kost pakken en wraak nemen. In 1609 volgde hij Caravaggio naar Napels en viel de schilder aan buiten een taveerne, zijn gezicht flink toetakelende. Maar Caravaggio liet zich niet kennen en ging weer verder en produceerde zelfs nog meer werken, alhoewel hij minder goed kon zien, en dit is zichtbaar in zijn techniek en gebruik van de kwasten.
Hij hoopte waarschijnlijk dat het geluk nog even aan zijn zijde zou blijven en besloot om contact te leggen met de paus, die de macht had om hem te vergeven. Vermoedelijk dacht hij dat zijn vrienden bezig waren om zijn vergiffenis te bewerkstelligen en zodoende trok Caravaggio weer terug naar Rome in 1610. Helaas werd hij, bij vertrek uit Napels, gearresteerd in Palo, nadat de boot waarop hij zat daar een stop maakte. Nogmaals wist hij te ontsnappen en zette zijn reis voort, uiteindelijk arriveerde hij in Port’Ercole. Echter, in een grote anticlimax van het verhaal, zou hij een griep hebben opgelopen en overleed hij een paar dagen later, op 18 juli 1610, op het strand van Feniglia.
Nogal een macaber verhaal misschien, maar zeer fascinerend en beslist nog een reden des te meer voor Caravaggio enthousiastelingen om een vakantiewoning aan de Toscaanse kust te vinden en het met eigen ogen te aanschouwen.